Wat Etienne Peirsman zegt over celherinnering

Cel-herinnering heeft met ervaringen te maken, beleefde en ingevoegde, onopgeloste zaken.

‘Stamcel-herinnering is eigenlijk het oer-gegeven van cellen vóór ze aan proliferatie gaan doen’.

Proliferatie wil in eenvoudige kindertaal zeggen: celdeling.

Je kan cranio zien als de weg van cel-herinnering naar stamcel-herinnering. Van ervaringen die een indruk bij je achtergelaten hebben, terug naar je oorspronkelijke pure zelf.

De celherinnering ontmoet je in de mid-tide en de long-tide. Voor de stamcel-herinnering moet je echt bij de long-tide zijn. Stamcel-herinnering zegt iets over wie jij bent, cel-herinnering over wat je ervaren hebt.

Binnen de PCSA ligt de voornaamste intentie wel bij bewustwording. Vanuit bewustwording ontstaan namelijk keuzemogelijkheden, en nieuwe wegen.

Het is de vraag of het ‘fixen’ wel van blijvende, transformerende kwaliteit is. Want er worden geen bewustwordingslessen aangeraakt en geleerd. Het speelt zich maar op één laag af. Als behandelaar blijf je bij de CRI (Cranial Rytmic Impuls) gemakkelijk in het denken, en aan de oppervlakte. Zo kan je het soms herkennen.

De Long-tide

Dit is het traagste ritme en als eerste waargenomen en beschreven door Sutherland.

Dit is het ritme waar we binnen de PCSA voornamelijk mee werken. Hier is geen denken meer mogelijk, en ontstaat er een verbinding met een groter weten, en met het zelfhelend vermogen van het lichaam, de eigen intelligentie van het lichaam. Hier stap je er als behandelaar tussenuit als het ware. Jij gaat niet meer oplossen. Je laat het nu over aan het lichaam zelf. Stamcel-herinnering en cel-herinnering kunnen zich aandienen, ervaren worden. Het lichaam gaat tonen, gaat spreken, en zelf handelen en zichzelf behandelen. Inzichten kunnen nu invallen bij de cliënt, weefsels kunnen zich gaan her-ordenen, herstellen. Jij blijft waarnemen als behandelaar, aanwezig in het veld en bij het proces dat nu ontstaat. De cliënt is zonder bewust actief mee te doen er toch bij aanwezig. Samen volg je het eventuele herstel en/of bewustwordingsproces.

Hetgeen zich nu aandient, kan aanleiding zijn om met taal, met woorden een verdieping te creëren. Of eigenlijk bewustwording. Want in dit ritme is er verbinding met cel-herinnering en stamcel-herinnering.

 

De notochord is jouw blauwdruk, hierin ligt jouw levenslang vervat, jouw stamcellen voor de verdere celdeling plaatsheeft. De notochord staat voor de eerste manifestatie van een middenlijn, een middenlijn waar rond de cellen zich gaan organiseren en het lichaam opgebouwd kan gaan worden. Ook het ritme is gerelateerd aan die middenlijn.

 

No-mind.

De staat van no-mind begint of ontstaat bij en vanuit dit traagste ritme. Uiteindelijk gaat de no-mind zelfs voorbij het traagste ritme. Het is te beschouwen als nóg een stap verder, of nog een bewustzijnsveld verder. Hier kan bewustwording plaatsvinden, je krijgt nog meer toegang tot een ander weten, een oud weten, een dieper weten. Daarmee is cranio-sacraal de Zen onder de behandelmethodes te noemen.

Het is Etienne Peirsman die deze benaming geïntroduceerd heeft in de cranio-sacraal en tot voorwaarde heeft verheven.